سیب سرخ

 ای عشق همه بهانه از توست

من خامشم این ترانه از توست 

 آن بانگ بلند صبحگاهی

وین زمزمه ی شبانه از توست 

 من اندُه خویش را ندانم

این گریه ی بی بهانه از توست

 ای آتش جان پاکبازان 

 در خرمن من زبانه از توست

افسون شده ی تو را زبان نیست

ور هست همه فسانه از توست 

 کشتی مرا چه بیم دریا ؟

 توفان ز تو و کرانه از توست 

 گر باده دهی و گرنه ، غم نیست

مست از تو ، شرابخانه از توست 

 می را چه اثر به پیش چشمت ؟

کاین مستی شادمانه از توست

پیش تو چه توسنی کند عقل ؟

رام است که تازیانه از توست 

 من می گذرم خموش و گمنام 

 آوازه ی جاودانه از توست

چون سایه مرا ز خاک برگیر

کاینجا سر و آستانه از توست 

                                                               هوشنگ ابتهاج